مطلبی جا مانده از ویژه نامه عید2 - گزارشی از کنسرتهای سال 90
شاید سال 90 را به لحاظ کنسرت هایی که برگزار شد بتوانیم سالی توام با جهش برای این نوع اجرای موسیقی بدانیم هر چند حواشی و کارشکنی های زیادی هم صورت گرفت ولی به هر صورت نسبت به سالیان پیش حداقل برنامه ریزی های صورت گرفته از وضعیت بهتری برخوردار بود.
در سالی که گذشت بیش از صد کنسرت برگزار شد که برخی از کنسرتها مربوط میشد به هنرمندانی که برای اولین بار اجرای وسیعی را داشتند برای مثال علی عبدالمالکی ، علی اصحابی ، محمد زارع ، مهدی مدرس ، محمد یاوری ، احسان حق شناس ، مازیار فلاحی و ...
اما شاید بیشترین انتظار برای برگزاری کنسرت محسن چاوشی بود که باز هم در سال نود به تحقق نپیوست تا اهالی موسیقی و همچنین طرفداران این خواننده محبوب همچنان سال جدید را با انتظار برگزاری کنسرت چاوشی تحویل کنند.
اما مسئله دیگری که فضای کنسرت ها را در سال 90 جذابیت بیشتری میبخشید رقابتی بود که بین هنرمندان ایجاد شده بود.رقابت بر سر کنداکتور برنامه گرفته تا طراحی صحنه و ... که این مسئله باعث میشد تا مخاطبان کنسرت ها هر لحظه منتظر سورپرایزهای مختلفی بشوند از جمله بدل فرزاد فرزین ، طراحی صحنه متفاوت بنیامین و رضا یزدانی ، اجرای متفاوت یگانه و ... هر چند گاهی به دلیل محدودیت های سالن ها و همچنین به وجود آمدن شرایط و فشارهای مختلف همه چیز آنجوری که باید پیش نمیرفت ...
اما کنسرت های سال 90 بدون مشکل و دردسر هم نبودند . اوایل بهمن ماه بود که یکسری از کنسرت ها لغو شدند هر چند برای خیلی ها دلایلش نامشخص ماند اما برخی از کنسرتها نیز به دلیل کشف مشروبات الکلی در بک استیج ها لغو شد که این مسئله هم حواشی فراوانی را به دنبال داشت.همچنین کنسرت فرمان فتحعلیان هم ممنوع الکاری وی را در پی داشت آن هم به دلیل صحبت هایی که سیروس الوند در کنسرت وی کرده بود که واقعا این وسط ممنوع الکار شدن فتحعلیان میتوانست غیرقابل پیش بینی ترین اتفاق باشد زیرا او واقعا کاره ای نبود...!
البته روزبه نعمت الهی هم که در سال نود به برگزاری کنسرت در کاخ سعد آباد پرداخته بود به دلیل تبلیغات محیطی که پیش از این کنسرت صورت گرفته بود ممنوع الکار شد.
اما مسئله دیگری که فضای کنسرت های سال نود را با چالش و اعتراض همراه کرد تبعیض هایی بود که گاها صورت میگرفت برای مثال در برهه ای تصمیم گرفته شد که کنسرتهای پاپ فقط میتوانند یک سانس در شب باشند در حالی که موسیقی سنتی و کلاسیک چنین محدودیتی را نخواهند داشت ، و یا حتی برنامه ریزی هایی که گاهی همه شرایط را به نفع خواننده رقم میزد و سبب اعتراض خوانندگان دیگر میشد مثل مسئله ای که در مورد اجرای لهراسبی پیش آمد و اعتراض هنرمندان دیگر را در پی داشت.
اجرای کنسرت های موسیقی سنتی در سال نود هم هرچند حواشی کمتری داشت اما خالی از لطف نبود و مخاطبان خاص خودش را داشت و البته هرکدام از کنسرت ها هم در زمان خودشان بازخوردهای مختلفی را در پی داشتند.
یکی از مشکلات هنرمندان در سال نود امکانات کم سالن های کنسرت ها بود ، با اینکه برج میلاد تا حدودی این خلاء را پر کرده بود اما نباید اشکالات و محدودیت های این سالن را هم نادیده بگیریم.
اما یکی از اتفاقات خوب در سال نود برای فضای کنسرت موسیقی ایران لژیونرهایی از موسیقی ایران بودند که توانستند اجراهای با شکوهی را در خارج کشور داشته باشند که هرکدام با استقبال بسیار مناسبی رو به رو شدند ، از جمله این کنسرت ها میتوان به کنسرت هنرمندانی چون محمد رضا شجریان ، همایون شجریان ، احسان خواجه امیری ، بنیامین بهادری و ... اشاره کرد.
به هر صورت همانطوری که سال نود را سالی تقریبا بهتر و روشن تر برای فضای کنسرت موسیقی معرفی کردیم امیدواریم که سال 91 نیز سال بهتر و روشن تر برای هم فضای کنسرت موسیقی ایران و هم خود موسیقی ایران باشد و شاهد تحولی عظیم تر و رو به جلو تر در صنعت موسیقی ایران باشیم ...
برچسبها: کنسرت, سال90, طنین رویال, گزارش, موسیقی
